Τα λάθη στο σύγχρονο αθλητισμό

Τη ζωή ενός αθλητή θα μπορούσαμε να περιγράψουμε με τρείς λέξεις: 1) προπόνηση, 2) αγώνας, 3) ανάρρωση. Συχνή λανθασμένη άποψη είναι πως η προπόνηση παριστά το πιο σημαντικό σημείο για επιτυχημένο αγώνα και απόκτηση υψηλών αποτελεσμάτων. Όμως, η επαρκής ανάρρωση είναι το σημείο που παραμελείται από πολλούς αθλητές έχοντας ως συνέπεια μεγάλο αριθμό τραυματισμών και αποτυχιών στον αθλητισμό.

Επίσης, καθώς η διαδικασία της αποθεραπείας των τραυματισμών δεν περιλαμβάνει επαρκή ανάρρωση, δημιουργείται μια κατάσταση όπου ένας μεγάλος αριθμός αθλητών αγωνίζεται τραυματισμένος, με χρήση φαρμάκων και ενέσεων, η οποία δραματικά θέτει σε κίνδυνο την υγεία τους. Τη σημασία της ανάρρωσης για την υγεία και τα υψηλά αποτελέσματα των αθλητών περιέγραψε πολύ καλά ένας διάσημος ποδοσφαιριστής, ο οποίος ανέφερε ότι «στην ανάρρωση οφείλεται το 70% της επιτυχίας στον αθλητισμό».

Τι αποτελεί η «ανάρρωση»; Από τι πρέπει να αναρρώνει ένας αθλητής;

 

Ένας αθλητής πρέπει να αναρρώνει από τη φυσική κούραση στην οποία είναι εκτεθειμένος κατά τη διάρκεια της προπόνησης και του αγώνα, όπως και από την ψυχολογική κούραση και τις εντάσεις οι οποίες υπάρχουν στον ανταγωνιστικό αθλητισμό.
Η ανάρρωση περιλαμβάνει τρία σημεία:
  1. διατροφή – οι εντατικές φυσικές δραστηριότητες κατά την διάρκεια της προπόνησης και του αγώνα προκαλούν κατανάλωση ενέργειας και αποσύνθεση κυττάρων. Η σωστή διατροφή είναι απαραίτητη για την ανανέωση της ενέργειας του σώματος και την εξασφάλιση των δομικών στοιχείων για σχηματισμό νέων κυττάρων.
  2. φυσική ξεκούραση – το κάθε όργανο του σώματός μας έχει το δικό του τρόπο ξεκούρασης. Η καρδιά ξεκουράζεται για μικρό διάστημα ανάμεσα σε δυο παλμούς, το μάτι ξεκουράζεται κάθε φορά που ανοιγοκλείνει ή όταν κοιμόμαστε. Οι μύες ξεκουράζονται κατά τη διάρκεια της απραξίας.
  3. ψυχολογική ξεκούραση – ο άνθρωπος δεν είναι μόνο ένα φυσικό ον αλλά και πνευματικό, και η επαρκής πνευματική ανάρρωση είναι αρκετά σημαντική για την ετοιμότητα ενός ανθρώπου να αποκτά τα καλύτερα αποτελέσματα στην δραστηριότητα με την οποία ασχολείται. Διότι οι αθλητές που είναι εκτεθειμένοι σε ακραία πνευματική κόπωση, χρειάζονται την κατάλληλη ψυχολογική ανάρρωση η οποία είναι πολλή σημαντική για την υγεία τους και την επιτυχία στον αγώνα.

Τα περισσότερα αθλητικά σωματεία έχουν μια στάση απέναντι στους αθλητές που θα μπορούσε να περιγραφεί με την πρόταση: «Σου δώσαμε αρκετά λεφτά, και αναμένεται να έχεις καλή απόδοση στην προπόνηση και να αναδειχτείς καλύτερος στον αγώνα.»

 

Τα σωματεία δίνουν πολύ λίγη προσοχή στην ανάρρωση των παικτών τους, αλλά και στην διατροφή τους, στη φυσική και ψυχολογική ανάρρωση. Οι πλειοψηφία των αθλητών πιστεύει πως θα έχει δυνατούς και ανθεκτικούς μύες εφόσον καταναλώνουν «μύες», δηλαδή κρέας. Τούτη η προσέγγιση είναι εντελώς λανθασμένη διότι ο άνθρωπος σχετικά με την ανατομία του είναι χορτοφάγος και μπορεί να αποκτήσει δυνατούς μύες μόνο αν καταναλώνει τροφή την οποία καταναλώνουν και υπόλοιποι χορτοφάγοι στην φύση, όπως μοσχάρι, άλογο, βίσωνας, ρινόκερος, ελέφαντας κ.α.

Τι συμβαίνει όταν ένας χορτοφάγος όπως ο άνθρωπος, καταναλώνει κρέας και άλλα τρόφιμα ζωικής προέλευσης;
Σε αυτήν την περίπτωση οξειδώνεται ο οργανισμός και δημιουργούνται βάσεις για ασθένειες και πιθανότητα για τραυματισμούς. Όπως είναι γνωστό, το ανθρώπινο αίμα είναι αλκαλικό (αλκαλικό είναι το αντίθετο του όξινο).

Όταν ο άνθρωπος τρέφεται με τρόφιμα τα οποία οξειδώνουν τον οργανισμό του (όπως είναι τα κρέας και προϊόντα κρέατος, γάλα και γαλακτοκομικά προϊόντα, και επεξεργασμένα φυτικά προϊόντα), ο οργανισμός έχει την ανάγκη να εξουδετερώσει την οξύτητα και να κάνει το αίμα αλκαλικό.

 

Ο κύριος παράγοντας της διαδικασίας αυτής είναι ένα αλκαλικό στοιχείο – το ασβέστιο, το οποίο είναι αποθηκευμένο στα οστά μας (99% του ασβεστίου του σώματός μας βρίσκεται στα κόκκαλα). Ο οργανισμός παίρνει το ασβέστιο από τα οστά μας και αυτά γίνονται πιο αδύνατα, έχουν την τάση να λεπταίνουν (οστεοπόρωση) και να σπάνε. Πολλοί όμως πιστεύουν πως με την κατανάλωση του ζωικού γάλακτος βελτιώνεται το επίπεδο του ασβεστίου στον οργανισμό. Είναι γεγονός ότι ο άνθρωπος σε πολλή μικρή ποσότητα μπορεί να απορροφήσει το ασβέστιο που περιέχει το ζωικό γάλα, όμως απορροφάει άριστα το ασβέστιο από το σουσάμι, τον ηλιόσπορο και άλλα φυτά. Το αγελαδινό γάλα είναι τροφή για το μοσχάρι, το κατσικίσιο γάλα είναι τροφή για τα κατσίκι, το πρόβειο γάλα είναι τροφή για το αρνί. Ο άνθρωπος είναι το μοναδικό θηλαστικό το οποίο πίνει γάλα καθώς η μητέρα του σταματάει να το θηλάζει, και αυτός είναι ο λόγος που μόνο οι άνθρωποι παθαίνουν οστεοπόρωση και άλλες ασθένειες τις οποίες προκαλεί η κατανάλωση των ζωικών προϊόντων.

Άλλη μια λανθασμένη άποψη στη διατροφή των αθλητών είναι ότι η κατανάλωση μεγάλων ποσοτήτων των πρωτεϊνών θα βοηθήσει στην ανάπτυξη των μυών.
Το ανθρώπινο σώμα έχει περιορισμούς σχετικά με την κατανάλωση πρωτεϊνών, βιταμινών και ιχνοστοιχείων. Υπάρχουν ημερήσιες δόσεις του καθενός συστατικού το όποιο ο οργανισμός μας μπορεί να απορροφήσει ώστε να λειτουργεί καλά και να διατηρήσει την υγεία του. Εάν υπάρχει μεγάλη πρόσληψη πρωτεϊνών, θα έχουμε ως συνέπεια την απώλεια του ασβεστίου και λογικά την τάση προς θραύση των οστών.
Πραγματοποιήθηκε ένα πολύ ενδιαφέρον πείραμα με ανθρώπους που κατανάλωναν αρκετό ασβέστιο και πολλές πρωτεΐνες. Σε αυτούς που κατανάλωναν αρκετές πρωτεΐνες (48 γραμμάρια την ήμερα) σημειώθηκε αύξηση του ασβεστίου για 20mg την ήμερα, που συνέβαλλε στην ενδυνάμωση των οστών. Από την άλλη πλευρά, σε αυτούς που κατανάλωναν πολύ περισσότερες πρωτεΐνες, σημειώθηκε μεγάλη απώλεια του ασβεστίου – κάποιοι έχαναν και 70mg του ασβεστίου την ημέρα, λόγω της κατανάλωσης των 140 γραμμαρίων πρωτεϊνών στις ημερήσιες μερίδες.