O κοσμος στον οποιον ζουμε

velegrad21

Η ζούγκλα όπου κυριαρχούν τα πιο αιμοδιψή θηρία. Αν και αυτά τα θηρία έχουν την εμφάνιση των ανθρώπων, ακόμη κι αν φορούν γραβάτες, κοστούμια και γυαλιστερά παπούτσια, o χαρακτήρας αυτών των όντων δείχνει σαφώς ότι δεν είναι άνθρωποι. Στις βιοεπιστήμες (βιολογία), υπάρχει κάτι που ονομάζεται «βιολογικό κλειδί”. Με βάση τη διάκριση των βιολογικών γνωρισμάτων ή “βιολογικό κλειδί», είναι δυνατό να αναγνωριστεί τι είναι το τριαντάφυλλο και τι η τίγρης ή τα σκουλήκια ή οποιοσδήποτε άλλος οργανισμός. Το  Βιολογικό κλειδί με το οποίο αναγνωρίζεται τι είναι (ή ήταν κάποτε) ο “άνθρωπος” είναι ο “ηθικός νόμος”. Τα όντα που ζουν κάτω από τον ηθικό νόμο τα ονομάζουμε «οι άνθρωποι», ενώ τα πλάσματα που μοιάζουν με τους ανθρώπους αλλά δεν ζουν σύμφωνα με τον ηθικό νόμο, τα ονομάζουμε “τέρατα”, επειδή αυτό που κάνουν δεν μπορούμε να το ταξινομήσουμε σε οποιαδήποτε ομάδα ζώων (τα ζώα δεν κάνουν τόσο τερατώδη πράγματα).

Αυτό που είναι επίσης χαρακτηριστικό αυτού του κόσμου είναι ότι τα τέρατα σε ανθρώπινη μορφή έχουν τον έλεγχο σε όλες τις πτυχές της ζωής.

Ως αποτέλεσμα τούτου έχουμε:
1. Τη δημιουργία ενός συστήματος εκπαίδευσης που οδηγεί τα παιδιά μεγαλώνοντας σε τοξικομανείς, τεμπέληδες και υλιστές.
2. Τη θέσπιση ενός συστήματος μέσων μαζικής ενημέρωσης που προωθεί την ανηθικότητα, την καταστροφή και τις χειρότερες μορφές διεστραμμένης υλιστικής συμπεριφοράς.
3. Τη δημιουργία ενός οικονομικού συστήματος που έχει ως στόχο τη απόκτηση υλικού πλούτου “με κάθε κόστος”, όπου δεν σκεφτόμαστε “τι θα συμβεί αύριο”, και “εάν θα είμαστε ζωντανοί την άλλη μέρα”.

Εξαιτίας όλων αυτών των ανωτέρω αναφερόμενων, οι σύγχρονες κοινωνίες αποτελούνται από μια μάζα ανθρώπων που αφαιρούν έυκολα την ίδια τη ζωή τους. Οι έρευνες δείχνουν σαφώς ότι οι κύριες αιτίες της ασθένειας και του θανάτου που σχετίζονται με την ανθρώπινη συμπεριφορά θα μπορούσαν να κληθούν ως “αυτοκτονικές”.

Αλλά ο άνθρωπος δεν καταστρέφει μόνο την ίδια την ζωή του, καταστρέφει και τα πάντα γύρο του. Η καταστροφή έχει επιταχυνθεί ιδιαίτερα με την ανάπτυξη της επιστήμης κατά τον 20ο αιώνα. Κάποτε στον κόσμο εξαφανιζόταν ένα είδος φυτών ή ζωών κάθε τέσσερα χρόνια (ή 25 είδη ανά 100 χρόνια), ενώ στον 20ο αιώνα, λόγω της ανθρώπινης καταστροφικής συμπεριφοράς εξαφανίστηκαν το ένα τέταρτο του συνόλου των φυτικών και ζωικών ειδών .

`Ειναι γνωστό ότι τα δάση αποτελούν τους πνέυμονες του πλανήτη μας διοτί μέσα από τα φύλλα απελευθερώνεται το οξυγόνο που είναι απαραίτητο για την αναπνοή. Επίσης, τα δέντρα μέσω των ριζών τους εξάγουν το νερό από το έδαφος το απελευθερώνουν στην ατμόσφαιρα και το νερό αυτό αργότερα ξαναπέφτει στο έδαφος ως βροχή και διατηρεί το έδαφος υγιές. Δυστυχώς, τα δάση πλέον κόβονται μαζικά και αυτή η διαδικασία συνεχίζεται αμείλικτα προκαλώντας την ερημοποίηση στις περιοχές αυτές, οι οποίες είχαν κάποτε εύφορη γη και δασικές εκτάσεις. Η κύρια αιτία της αποδάσωσης αυτής είναι εκπληκτική – είναι αναγκαίο να δημιουργηθούν βοσκοτόπια στα οποία  θα βοσκούν τα βοοειδή για την παραγωγή του χάμπουργκερ .

Ενώ στη μία πλευρά του κόσμου οι άνθρωποι τρώνε μαζικά πρόχειρο φαγητό και επομένως πεθαίνουν μαζικά από καρδιακή νόσο, από την άλλη πλευρά του κόσμου συναντάμε μεγάλες ερήμους και μαζική λιμοκτονία (κάθε μέρα σε όλο τον πλανήτη πάνω από 45.000 άνθρωποι πεθαίνουν από την πείνα, εκ των οποίων οι 38.000 είναι παιδιά).
Η καύση πετρελαίου και άνθρακα, καθώς και η καύση των δασών και η απελευθέρωση άλλων τοξικών αερίων στην ατμόσφαιρα προκαλεί ταχεία αύξηση της συγκέντρωσης του διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα, προκαλώντας έτσι μια τεράστια αύξηση της παγκόσμιας θερμοκρασίας, η οποία περαιτέρω περιπλέκει και δυσχεραίνει τη ζωή στον πλανήτη μας. Τάσεις καταστροφής εξαιρετικά μεγάλες σε όλους τους τομείς, αλλά δεδομένου ότι τα μέσα ενημέρωσης ελέγχονται από αυτούς που προκαλούν την καταστροφή, στο κοινό δημιουργείται μια ψευδή εικόνα ότι
«η κατάσταση δεν είναι τόσο κακή,” και ότι “όλα τα προβλήματα λύνονται σύντομα”.

Και όπως οι κυρίαρχοι υλιστές είναι αποφασισμένοι να επιτύχουν όλους τους στόχους και να εκπληρώσουν όλες τις εγωιστικές και υλιστικές τους επιθυμίες, έτσι είναι αποφασισμένοι να αντιμετωπίσουν αδίστακτα όποιον τους αντιτίθεται. Ίσως, η καλύτερη περιγραφή αυτής της κατάστασης δόθηκε από έναν από τους πιο σεβαστούς δημοσιογράφους των Ηνωμένων Πολιτειών, τον Τζόν Σλίντον, πρώην επικεφαλής του προσωπικού, του περιοδικού New York Times :
Στην Αμερική σήμερα δεν υπάρχει πλέον ελευθερία του Τύπου. Το γνωρίζουμε κι εσείς και εγώ. Εάν θα επέτρεπα να δημοσιευθεί μια δίκαιη γνώμη τουλάχιστον σε μία έκδοση της εφημερίδας μου, θα έχανα τη δουλειά μου σε λιγότερο από 24 ώρες. Η δουλειά εμάς των δημοσιογράφων είναι να καταστρέφουμε την αλήθεια, να λέμε ψέματα κατάματα, να διασύρουμε, να εκμεταλλευόμαστε την απληστία κάποιου άλλου και να πουλαμε τη χώρα μας και τη φυλή μας για ένα κομμάτι ψωμί. Αυτό το γνωρίζουμε και εγώ κι εσείς. Και τι είδους τρέλα είναι αυτή η υποτιθέμενη ελευθερία του Τύπου; Είμαστε μαριονέτες των πλουσίων. Αυτοί κινούν τα νήματα και εμείς χορεύουμε. Τα ταλέντα μας, οι δυνατότητες μας, η ζωή μας, είναι όλα  περιουσία των άλλων ανθρώπων. Είμαστε πνευματικές ιερόδουλες.”

Πρέπει να επισημανθεί ότι όλοι οι μοχλοί της εξουσίας σε αυτόν τον κόσμο ελέγχονται από εκείνους τους άνδρες που έχουν αποδεχθεί τον υλισμό ως ιδεολογία και ως σύστημα αξίας.

Τα θύματα αυτών των ιδεολογιών είναι, ως επί το πλείστον γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένοι, καθώς και τα άτομα που δεν είναι αρκετά ισχυρά ώστε να επιβιώσουν στην αρένα των αιμοσταγών θηρίων που αγωνίζονται για μια υψηλότερη θέση στην κλίμακα του υλισμού. Οι γυναίκες γενικά αντιμετωπίζονται ως σκλάβες, σεξουαλικά αντικείμενα ή “αποδιοπομπαίοι τράγοι”. Η φροντίδα για τα παιδιά είναι σχεδόν ανύπαρκτη και αυτός είναι ο λόγος της άυξηση της παραβατικότητας των ανηλίκων με ταχύ ρυθμό και της αυτοκτονίας των εφήβων η οποία αποκτά διαστάσεις επιδημίας. Οι ηλικιωμένοι και αβοήθητοι άνθρωποι γενικά είναι παραμελημένoι και περνούν τις μέρες τους εγκαταλελειμμένοι από “τους κοντινούς” τους, οι οποίοι είναι πάρα πολύ απασχολημένοι στον “αγώνα της ζωής» (την επίτευξη των στόχων που δεν μπορούν να φτάσουν).

Οι έρευνες δείχνουν ότι ο αριθμός των φυσικών καταστροφών και σεισμών αυξάνετε ραγδαία τους τελευταίους αιώνες και ιδιαίτερα τις τελευταίες δεκαετίες. Φαίνεται σαν ο κόσμος να σπεύδει προς την καταστροφή. Οι προβλέψεις των επιστημόνων για το μέλλον του πλανήτη μας είναι τόσο ζοφερές, που συνήθως δημοσιεύονται μόνο σε επαγγελματικά περιοδικά τα οποία διαβάζονται από έναν μικρό αριθμό ανθρώπων. Παρά την φαινομενικά ζοφερή εικόνα του σύγχρονου κόσμου, έχουμε δει ότι στον άνθρωπο υπάρχει η ιδέα ενός πιο όμορφου κόσμου, ενός ιδανικού κόσμου. Εκείνοι που δέχονται το σύστημα πνευματικών αξιών πιστεύουν ότι είναι δυνατόν να κολυμπήσει κανείς εναντίον της ροής του ποταμού που οδηγεί στην άβυσσο και ότι είναι δυνατό να φτάσουμε στην ακτή, όπου υπάρχει ένας άλλος, καλύτερος κόσμος .

Εάν ένας άνθρωπος διαλέξει έναν τρόπο ζωής που δεν είναι υλιστικός, ανοίγουν οι μεγάλες ευκαιρίες για εκείνον την ίδια στιγμή.

Την ίδια στιγμή λοιπόν, με έναν πνευματικό τρόπο ζωής, είναι δυνατόν να ενθαρρύνουμε τους ανθρώπους στην ευρύτερη περιοχή μας να σκεφτούν την ύπαρξη «του κάτι άλλο», την ύπαρξη μιας άλλης ζωής και ενός άλλου κόσμου. Ως εκ τούτου, υπάρχει μια θετική επιλογή, κάτι που ο καθένας μπορεί να επιλέξει, αλλά θα πρέπει να κάνουμε μια προσπάθεια να ξεβραστούμε στην ακτή αντίθετα της ροής του ποταμού που οδηγεί στην άβυσσο. Κάθε άνθρωπος έχει τη δύναμη να το πράξει.